Rolling in the deep…

Hoe goed is dat nummer wel niet gecovered. Pas op, alle respect voor Adele, maar ik hou wel van zo’n gevoelig nummer met een rauw kantje. ‘t Is gewoonweg nog een pak beter dan het origineel. Misschien is dat omdat ik ook wel een zwak heb voor Linkin Park. Vroeger meer dan nu. Toen ze nog niet zo commercieel waren, maar eerder gewoon rauw en duister. ‘t Komt waarschijnlijk simpelweg omdat ik het wel heb voor mensen met een donker kantje. Personen die niet zomaar in hun kaarten laten kijken, waarbij je steeds nieuwe karaktertrekjes lijkt te ontdekken. Too obvious is never right. Complex is meer mijn ding. Mensen met heel wat diepgang. ‘t Moet niet altijd perfect zijn. Maar wel intrigerend. Boeiend. Vooral ook duister. ‘t Moet een zoektocht zijn, de weg naar iemands ziel en hart. ‘t Is spannender als de weg niet wagenwijd open ligt, zodat je wat moeite moet doen, waardoor je af en toe es uit de bocht gaat en je weg terug moet zoeken. Misschien ben ik te afhankelijk van complexiteit. En van duisternis. Maar soms ga ik zo graag mee in hun verhaal, soms voelt het gewoon alsof ik daar thuiskom. Daar in de diepte. Die donkere alles omhullende diepte.

There’s a fire starting in my heart…

Soms kan ik helemaal opgaan in iemand. Word ik helemaal opgezogen. Soms weet ik gelukkig dat mijn hoofd een spelletje met me speelt en dat zoiets even vlug weer over is als het gekomen is. Soms merk je ook dat het de moeite waard is, maar dat het uiteindelijk je verstand is dat je hart moet tegenspreken. Laten we zeggen dat ik nogal hevig ben. In alles. ‘t Is alles of niets bij mij. Je kan geen stukje van mij bezitten. Ik geef mezelf ofwel helemaal, ofwel helemaal niet. Ik kan iemand eindeloos graag zien, hoewel het morgen ook evenwel helemaal over kan zijn. ‘t Is een hele opdracht om mij te blijven boeien, maar kan je dat, dan kan je heel veel terugkrijgen ook… Want als ik ervoor, dan meen ik het wel.

‘t Is voor mij leren leven met hoogtes en laagtes. Hele hoge hoogtes, maar ook enorme dieptes. Wit of zwart. De wereld is voor mij de ene dag de hemel op aarde, het leukste dat er kan bestaan, dan zie ik de mensen graag en ben ik euforisch. De dag erna kan ik me zonder enige aanleiding in een hel bevinden. Dan kan iedereen ontploffen en is het mij gewoon beu. Dan ben ik razend en voel ik me verraden. Er bestaat daar een naam voor, maar die hoor ik liever niet. Ik ontken de realiteit liever.

See how I’ll leave, with every piece of you, don’t underestimate the things that I will do…

Als mensen in mij opgaan, krijg je net hetzelfde. Soms zie ik dat te graag gebeuren. Maar daarom ben ik er nog niet op uit hen te gebruiken. Daarom zie ik hen niet graag. Integendeel. Soms moet ik gewoon beseffen dat ik het niet steeds moet zoeken. Iemand hopeloos verliefd laten worden om er dan weer afstand te moeten van nemen. Moeten zeg ik wel, niet steeds geheel met mijn zin, maar soms moet je je verstand je hart verplicht laten tegenspreken. Soms kan ik ook verliefd worden. Maar dat mag ik niet. Dus ontken ik gewoon alles. Ik heb al gemerkt dat ontkennen heel wat gevoel opnieuw kan doen verdwijnen ook. Or how your mind can play tricks on you.

‘k Zou nochtans heel af en toe graag nog es mijn gangetje gaan, me even in een andere wereld storten, de realiteit vergeten. Soms doe ik dat ook, maar dan krijg ik mettertijd gewoon het gevoel dat ik schizofreen wordt, de ene wereld moeten vergeten en de andere binnenstappen, dat is slechts beperkt haalbaar gebleken, the truth will catch up with you anyway…

You had my heart inside your hand, but you played it with a beating…

Dat spreekt voor zichzelf. Ik sluit mezelf veilig af. Ik geef mijn hart niet zomaar opnieuw prijs. Als ik dat wel nog doe, zal het zijn voor iemand die het verdient en er hard naar gezocht heeft. Iemand die er niet zal mee spelen of misbruik van zal maken. Evenmin iemand die het zal verwaarlozen. Maar weet je dat ooit zeker?

We fell in love in a hopeless place…

Jij werkt nog steeds verslavend. Jij bent iets waar ik maar blijf naar teruggrijpen, hoe ongezond het ook is. En met het volledige besef dat het het slechtste is dat ik kan doen, dat jij kan doen, dat wij gewoon kunnen doen. 2 magneten die om een onduidelijke reden elkaar blijven aantrekken, maar zich dan plotseling keren tegen elkaar en uit elkaar ketsen. Alsof je de polen omdraait. Toch blijf ik steeds opnieuw kansen geven, ook al weet ik op voorhand steeds opnieuw dat ze toch gedoemd zijn om te mislukken. Ijdele hoop? Geen idee. Hoogstwaarschijnlijk. Verloren energie. Dat zeker wel. Maar toch… ik weiger op te geven. Al weet ik dat ik het beter wel zou doen. Ik ben verslaafd aan jou. En jij aan mij. Het werkt. En het werkt niet. Toch voelt het zo goed. Bevrijdend. Maar toch duister. Verwarrend. Dat allemaal tegelijk.

We kwetsen elkaar. En keren steeds terug. En kunnen er niets aan doen. Je speelt met mijn hoofd. En ik met dat van jou. De waarheid onder ogen zien, is iets wat we nog steeds weigeren te doen. Al zal die waarheid ons ooit nog wel inhalen. Maar het is leuk zolang we ze voor blijven. Laat het gewoon nog even zo blijven. Heel even. En dan… gaan we wel opnieuw elk onze eigen weg. Of misschien toch niet…

Eindconclusie: risico van het vak.

*tekst en uitleg volgt*

De laatste dag opleiding (dag 8). ‘t Was best ok, behalve vandaag. Onderwerp: jaarlijkse vakantie en vakantiegeld. Allemaal goed en wel, ware het niet dat mijn meest recente opleiding hierover dateert van een goede maand geleden. En als ik het toen snapte, zal ik het allicht nu ook wel snappen. Of er zouden eigenaardige dingen moeten gebeuren.

….leven

Over mijn eerdere frustraties… ‘k Heb ze kunnen botvieren. Enfin, een beetje toch. Je kent dat gevoel wel, denk ik. Dat gevoel dat het allemaal wat langer had mogen duren ‘The plain has landed way too soon.’ Achja, dat gebeurt. ‘k Was al blij dat het er nog es van gekomen is. En we hebben ons voorgenomen daar in de toekomst meer tijd voor te maken. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen: ‘Kom schat, laten we tijd maken om nog eens tussen de lakens te duiken.’

Als jong, verliefd koppel kwam dat net iets spontaner. En frequenter. Verdorie toch Wat nochtans niet bijster logisch is, want op dat moment woon je nog thuis, bij de ouders. Met een broertje dat zijn neus altijd,in zaken steekt waar deze niet thuishoort. Dus ook in het ….leven van zijn zus. En er dus ook een sport van maakt om op de meest foute momenten binnen te vallen – ook al staat er in grote letters ‘kloppen’ op de deur.

Iedereen weet dat selectief doof zijn bestaat, ik kan bevestigen dat selectief BLIND zijn ook wel eens durft voor te komen. Maar nu dwaal ik af. Het ging over mijn bed-activiteiten. Hoewel niet alles altijd in bed plaatsvindt, maar je snapt het wel.

Hotel mama vs alleen wonen

Wat ik dus probeer duidelijk te maken: om één of andere eigenaardige reden is het als niet-samenwonend, pas verliefd koppel véél makkelijker om eens aan bedsport te doen dan als koppel met huishouden – plus het niet onbelangrijke extra feit: een klein mannetje erbij.

Eens op dat punt, komt het er dus – tegen wil en dank – amper nog van. Wat dit verhindert? Wel, simpel hoor: de zorg voor het zoontje, de was, de strijk, de rest van de huishoud-hutsekluts. Nog: vermoeidheid, trainingen, basketmatchen – meestal beiden op een compleet verschillend tijdstip. Zucht. Diepe zucht zelfs. Thuis wonen was zoveel makkelijker: voetjes onder tafel schuiven en alles werd voor je gedaan.

Ja, ik zou het liever anders zien. Nee, zo had ik me mijn toekomst niet helemaal voorgesteld. ‘k Ben dan ook nog steeds ‘maar’ 25. Dat had nog wel een paar jaar mogen wachten. Wil ik terug – ook al gaat dat niet? NEEN! Want dan was mijn kleine vriend er niet geweest. Dat kan ik me niet meer voorstellen. Een heel erg dubbel gevoel dus.

Speelvogel vs player 

‘k Ben nog een speelvogel, zoals ik het zelf graag noem. Anderen noemen het een ‘player’. Dat vind ik niet helemaal terecht. Meestal niet. Players zijn er vaak op uit om mensen te gebruiken. Ik gebruik niemand. ‘t Is op voorhand duidelijk uitgemaakt en uitgepraat dat er grenzen zijn. En welke die grenzen zijn. Wat natuurlijk nog steeds geen garantie is op het vermijden van misverstanden, maar het helpt wel.

Vooraleer je iets verkeerd verstaat: ik duik – ondanks de relatie – niet met iedereen in bed. Helemaal niet. Er wordt alleen af en toe wat extra fun gemaakt met bepaalde mensen. Onder de vorm van wat heel onschuldige, vaak – maar niet altijd – gevolgd door wat minder onschuldige plagerijen. Afhankelijk wat de andere persoon toelaat. ‘t Is NOOIT de bedoeling dat het ongewenstenintimiteiten worden. Of dat er mensen gekwetst raken. Maar de praktijk heeft mij geleerd dat de theorie er soms wel eens durft van te verschillen. ‘Wie zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten.’ En ik heb het hier wel degelijk over mezelf. Als iemand zich gekwetst voelt, laat mij dat niet onverschillig. Nog een reden waarom ik – volgens mezelf – geen player ben. Echte players geven daar niet om.

Gevoelens 

Hoe dan ook blijft het een gevaarlijk spelletje. Met een extra moeilijkheid. Je wordt soms door jezelf beetgenomen. ‘Koud gepakt’, zoals ze zeggen. ‘Hoe dan?’, vraag je je waarschijnlijk af. Daar is er een heel eenvoudig antwoord op. Balanceren op een grens die,veilig, maar toch dichtbij genoeg is. Wat al wel es durft te mislukken. Te veraf, dan verliezen ze meestal interesse. Of jijzelf ook. Te dichtbij – en dat is het meest riskant – dan krijg je of creëer je gevoelens. Op dat moment zit je in de val. Probeer er dan maar eens uit te raken. Vervelende kwestie. Niet alleen als je zelf gevoelens krijgt voor iemand. Ook als je vermoedt dat het bij de andere begint te kriebelen. Dan is het zoeken naar signalen waardoor je op tijd wat afstand kan nemen. En hopen dat het overwaait. Zoiets klinkt misschien enorm ongevoelig, maar is wel nodig om zelf problemen te vermijden. Om je relatie in stand te houden. ‘k Ben er zeker niet op uit om die relatie – en mijn gezin – te vernielen. Ja, wat ik doe is niet bepaald verantwoord. Of fair. Het is wat het is.

Waarom? 

Waarom ik dat doe? Moeilijk uit te leggen. Het zit in mij en is vaak sterker dan mezelf. Er zijn zo van die mensen die zich gevangen voelen in een standvastige relatie, maar toch ook niet zonder die ene persoon kunnen leven. Eigenaardig, niet?

Ik vraag me vaak af wat er fout is met mij en wat dat gedrag veroorzaakt heeft. ‘k Ben er eerlijk gezegd nog nooit goed in geweest, in echt 100% trouw zijn aan 1 persoon. Maar zo blijft het allemaal wel spannend. Van sleur geen sprake. Want hier en daar verschijnen nieuwe, boeiende mensen in je leven. Sommige blijven even, andere heel wat langer, nog andere verdwijnen even vlug als ze gekomen zijn. Je houdt je eigen relatie ook boeiend want je hoort, ziet en leert nieuwe dingen.

Neen, dat zijn geen excuses om de situatie in stand te houden. Het is en blijft sterker dan mezelf. Ertegen vechten lukt slechts even. Daarna komt altijd een zwak moment waarop ik het weer niet kan laten. Inderdaad, ik zou beter een psycholoog opzoeken, maar probeer dat es aan je buitenwereld uit te leggen.

Mannen vs vrouwen 

Extra nadeel: mijn zwakte ligt zowel bij mannen als vrouwen. Ik kan niet kiezen. ‘k Wil ze allebei. Tegelijk. Ja. Opnieuw niet realistisch dus. Ik weet het wel.

Mannen en vrouwen zijn mooi op hun eigen manier. Ze hebben elk hun fysieke kwaliteiten. Een mannenlichaam is vaak stoer en stevig – of zo heb ik ze toch het liefste, atletisch en gespierd, maar niet té. Vrouwen zijn fysiek zachter. Hebben oogverblindende rondingen. Maar mannen zijn zo rechtuit en ongecompliceerd. Bij vrouwen ligt dat wat anders en is het vaak emotioneel wat zwaarder. Maar ook dat kan mooi zijn.

In bed is het natuurlijk ook anders. Vrouwen kunnen bewijzen dat er voor een goed potje seks geen mannelijk lid aan te pas hoeft te komen – niet dat ik dat daarom ook niet fijn kan vinden. Er kan op andere manieren ook heel wat bereikt worden – daar hoef ik geen tekeningetjes bij te maken. Al kan eens goed gepakt worden ook lekker zijn – sorry voor het directe,taalgebruik. Maar zo, en alleen zo wordt duidelijk dat kiezen een hele opgave is.

Conclusie 

Ik zit een beetje vast. De ideale situatie bestaat niet. Ik kan er mij bij neerleggen en volledig trouw wezen, maar dat is op voorhand gedoemd te mislukken. Af en toe durf ik daar es knettergek van te worden. Dan moeten de frustraties eruit. Anders word ik op de duur een atoombom die op ontploffen staat. Die een spoor van vernieling en verderf zal achterlaten. Om dat te vermijden, is sport mijn uitkaatklep. Es goed lopen of een stevige baskettraining kan opluchten. Volledig verdwenen is de frustratie nooit. Maar ze valt wel opnieuw te hanteren. Seks helpt ook. Maar dat brengt dan vaak opnieuw een resem nieuwe complicaties met zich mee. Ook beter te vermijden, met andere woorden. Waar ik niet altijd in slaag. En dan zijn we opnieuw vertrokken natuurlijk…

En ik beweer niet dat ikzelf echt niet trouw ben. Het is een mengeling geworden van wat ik voel, al meegemaalt heb. Ook vertelt het hoe het er hier bovenaan aan toe gaat.

Mijn mannen zijn alles voor mij. Maar alles ligt zoveel complexer dan dat feit alleen…