Rollin’ in the deep

Rolling in the deep…

Hoe goed is dat nummer wel niet gecovered. Pas op, alle respect voor Adele, maar ik hou wel van zo’n gevoelig nummer met een rauw kantje. ‘t Is gewoonweg nog een pak beter dan het origineel. Misschien is dat omdat ik ook wel een zwak heb voor Linkin Park. Vroeger meer dan nu. Toen ze nog niet zo commercieel waren, maar eerder gewoon rauw en duister. ‘t Komt waarschijnlijk simpelweg omdat ik het wel heb voor mensen met een donker kantje. Personen die niet zomaar in hun kaarten laten kijken, waarbij je steeds nieuwe karaktertrekjes lijkt te ontdekken. Too obvious is never right. Complex is meer mijn ding. Mensen met heel wat diepgang. ‘t Moet niet altijd perfect zijn. Maar wel intrigerend. Boeiend. Vooral ook duister. ‘t Moet een zoektocht zijn, de weg naar iemands ziel en hart. ‘t Is spannender als de weg niet wagenwijd open ligt, zodat je wat moeite moet doen, waardoor je af en toe es uit de bocht gaat en je weg terug moet zoeken. Misschien ben ik te afhankelijk van complexiteit. En van duisternis. Maar soms ga ik zo graag mee in hun verhaal, soms voelt het gewoon alsof ik daar thuiskom. Daar in de diepte. Die donkere alles omhullende diepte.

There’s a fire starting in my heart…

Soms kan ik helemaal opgaan in iemand. Word ik helemaal opgezogen. Soms weet ik gelukkig dat mijn hoofd een spelletje met me speelt en dat zoiets even vlug weer over is als het gekomen is. Soms merk je ook dat het de moeite waard is, maar dat het uiteindelijk je verstand is dat je hart moet tegenspreken. Laten we zeggen dat ik nogal hevig ben. In alles. ‘t Is alles of niets bij mij. Je kan geen stukje van mij bezitten. Ik geef mezelf ofwel helemaal, ofwel helemaal niet. Ik kan iemand eindeloos graag zien, hoewel het morgen ook evenwel helemaal over kan zijn. ‘t Is een hele opdracht om mij te blijven boeien, maar kan je dat, dan kan je heel veel terugkrijgen ook… Want als ik ervoor ga, dan meen ik het wel.

‘t Is voor mij leren leven met hoogtes en laagtes. Hele hoge hoogtes, maar ook enorme dieptes. Wit of zwart. De wereld is voor mij de ene dag de hemel op aarde, het leukste dat er kan bestaan, dan zie ik de mensen graag en ben ik euforisch. De dag erna kan ik me zonder enige aanleiding in een hel bevinden. Dan kan iedereen ontploffen en is het mij gewoon beu. Dan ben ik razend en voel ik me verraden. Er bestaat daar een naam voor, maar die hoor ik liever niet. Ik ontken de realiteit liever.

See how I’ll leave, with every piece of you, don’t underestimate the things that I will do…

Als mensen in mij opgaan, krijg je net hetzelfde. Soms zie ik dat te graag gebeuren. Maar daarom ben ik er nog niet op uit hen te gebruiken. Daarom zie ik hen niet graag. Integendeel. Soms moet ik gewoon beseffen dat ik het niet steeds moet zoeken. Iemand hopeloos verliefd laten worden om er dan weer afstand te moeten van nemen. Moeten zeg ik wel, niet steeds geheel met mijn zin, maar soms moet je je verstand je hart verplicht laten tegenspreken. Soms kan ik ook verliefd worden. Maar dat mag ik niet. Dus ontken ik gewoon alles. Ik heb al gemerkt dat ontkennen heel wat gevoel opnieuw kan doen verdwijnen ook. Or how your mind can play tricks on you.

‘k Zou nochtans heel af en toe graag nog es mijn gangetje gaan, me even in een andere wereld storten, de realiteit vergeten. Soms doe ik dat ook, maar dan krijg ik mettertijd gewoon het gevoel dat ik schizofreen wordt, de ene wereld moeten vergeten en de andere binnenstappen, dat is slechts beperkt haalbaar gebleken, the truth will catch up with you anyway…

You had my heart inside your hand, but you played it with a beating…

Dat spreekt voor zichzelf. Ik sluit mezelf veilig af. Ik geef mijn hart niet zomaar opnieuw prijs. Als ik dat wel nog doe, zal het zijn voor iemand die het verdient en er hard naar gezocht heeft. Iemand die er niet zal mee spelen of misbruik van zal maken. Evenmin iemand die het zal verwaarlozen. Maar weet je dat ooit zeker?