Verslaafd

Ik ben soms hard. Soms te hard voor mensen rondom mij die mij echt graag zien. Langs de andere kant ben ik soms niet hard genoeg. Te vergevensgezind voor zij die mij al meermaals gekwetst hebben. Hen blijf ik om één of andere onverklaarbare reden kansen geven. Niet eindeloos, maar nog steeds te veel. Waarom? Geen idee. Zoals bij jou.

Jij werkt nog steeds verslavend. Jij bent iets waar ik maar blijf naar teruggrijpen, hoe ongezond het ook is. En met het volledige besef dat het het slechtste is dat ik kan doen, dat jij kan doen, dat wij gewoon kunnen doen. 2 magneten die om een onduidelijke reden elkaar blijven aantrekken, maar zich dan plotseling keren tegen elkaar en uit elkaar ketsen. Alsof je de polen omdraait. Toch blijf ik steeds opnieuw kansen geven, ook al weet ik op voorhand steeds opnieuw dat ze toch gedoemd zijn om te mislukken. Ijdele hoop? Geen idee. Hoogstwaarschijnlijk. Verloren energie. Dat zeker wel. Maar toch… ik weiger op te geven. Al weet ik dat ik het beter wel zou doen. Ik ben verslaafd aan jou. En jij aan mij. Het werkt. En het werkt niet. Toch voelt het zo goed. Bevrijdend. Maar toch duister. Verwarrend. Dat allemaal tegelijk.

We kwetsen elkaar. En keren steeds terug. En kunnen er niets aan doen. Je speelt met mijn hoofd. En ik met dat van jou. De waarheid onder ogen zien, is iets wat we nog steeds weigeren te doen. Al zal die waarheid ons ooit nog wel inhalen. Maar het is leuk zolang we ze voor blijven. Laat het gewoon nog even zo blijven. Heel even. En dan… gaan we wel opnieuw elk onze eigen weg. Of misschien toch niet…