I’ve loved and I’ve lost

‘t Is weer zover. Soms word je gewoon keihard onderuit gehaald door personen waarvan je het absoluut niet verwacht had. Dan heb je 2 keuzes: in een hoekje gaan zitten en een potje huilen, of je moed samenrapen en gewoon doorgaan.
Ik heb voor het laatste gekozen. Onder het motto: ‘Ik laat mij niet klein krijgen.’ Het risico van het vak, denk ik. Pas op, ‘t is niet dat het mij niets doet. Verre van. Maar dat dan ook effectief tonen, lijkt voor mij dan weer meer een teken van zwakte. En ik ben niet graag zwak. Ook al is het vlees in definitie zwak. Maar dat betekent niet dat ik me daar dan ook zonder gevecht bij neerleg. Ik bijt door. En hard.
Ja, hij heeft mij gekwetst. En het hele verhaal krijgt hoogstwaarschijnlijk nog wel een staartje. Maar ik moet er dan wel bij zeggen dat ik het zelf ook wat gezocht heb. Was ik uit zijn buurt gebleven, was het dan ook niet gebeurd. Had ik mijn gevoel niet laten meespelen, was ik gewoon rationeel gebleven… Maar eens in de zoveel tijd slaag je er niet. Meestal win je, soms ga je keihard op je bek. Ook al probeer je dat laatste vooral te vermijden, onvermijdelijk is het dus duidelijk niet. Zelfs players worden al es beetgenomen. Jammer, maar helaas. Ik trek lessen uit het verleden en ga door in het heden. Want afleren zal ik het nooit.

Eindconclusie: risico van het vak.