Somebody that I used to know…
Weet je wat vervelend is? Het gevoel krijgen dat je iets verkeerd gedaan hebt bij iemand en dat je eigenlijk niet concreet weet wat het precies is. Neen, namen noem ik niet. Daar begin ik niet aan. Dan krijg je een spelletje in het over en weer slingeren van verwijten en daar is niemand vooruit mee geholpen.
Waarom ik vrij zeker weet dat ik iets gedaan heb? In normale omstandigheden hoor ik hem op zijn minst zo goed als elke dag, facebooken we minstens meermaals per week en spreken we om de paar weken af.
Nu hoor ik van de ene dag op de andere niets meer en worden zo goed als alle smsjes genegeerd. Ook is hij ineens spoorloos op facebook. ‘Mooi’, zeg ik dan. Déja-vu, dat ook. Valt ie? Ik ben geen boomerang die je weggooit en die dan ineens zal terugkeren. Het zou in ieder geval een pak schelen moest ik op zijn minst kunnen denken wat er schort.
Niet dat ik ervan wakker lig, maar ik denk er wel aan. Ik zie hem graag. Ook al ligt de relatie op zich niet voor de hand en heeft deze de eigenschap nogal gecompliceerd te zijn. Maar toch… It bothers me.
Ik zou beter zelf vragen wat er scheelt. Maar daarvoor ben ik te koppig. Dan zet ik alweer de eerste stap. Hij moet dat doen. Ik wacht nog af. Bij deze is daar dan ook zowat alles over gezegd.
Een berekend risico? (laat ik de rationele kant even bovenhalen, kwestie van me niet te kwetsbaar op te stellen)
Word je gewoon terug ‘somebody that I used to know’?
